In de voorbije kerstvakantie kon een prachtige modelspoorbaan met zeer herkenbare details bewonderd worden in het Nationaal Baggermuseum. Alle stations van Sliedrecht tot en met Leerdam stonden opgesteld. Natuurlijk reed de bekende trein van de Merwede Linge Lijn over het parcours rond. Zelfs het streekvervoer was te zien, de bussen reden echt. Op de busremise was een wasstraat nagebouwd waar zo af en toe een bus in en uit reed. Bij het station van Leerdam zag je de hele dag door fietsers rijden. Elke keer zag je weer iets wat nog niet eerder opgevallen was. Het bleef boeien, zo lang als je maar wilde kijken
De modelspoorbaan is het werk van vrijwilligers. Zij hebben twaalf jaar in hun vrije tijd gewerkt om dit mooie resultaat te bereiken. De schrijver van dit verhaal zag de modelspoorbaan vorig jaar voor het eerst in het Gorkums Museum. Daar stond het een aantal maanden opgesteld in de zuidvleugel op een van de bovenverdiepingen. Het fraaie station van Sliedrecht uit 1885 herkende ik meteen. Tot mijn verrassing ontdekte ik het gebouw van het Nationaal Baggermuseum met een deel van de haven van Het Plaatje. En ja hoor, de stoombaggermolen ‘Friesland; lag er ook. Meteen contact gezocht met de bouwers van de modelspoorbaan en gevraagd of de opstelling ook in Sliedrecht geplaatst zou kunnen worden. Nou, dat kon en afgesproken dat tijdens de kerstvakantie 2024 de Merwede Linge Lijn te bewonderen zou zijn in de expozaal van het Baggermuseum. Elke dag was het druk met enthousiaste belangstellenden. Een gezellige drukte van belang. Het was af en toe zo druk dat er te weinig vrijwilligers aanwezig waren om de bezoekers te ontvangen en begeleiden.
Op een drukke middag stond een jongen van een jaar of tien al langere tijd met grote aandacht naar de rondrijdende treinen kijken. Ik sprak ‘m aan. Hij zei dat ‘ie met z’n opa op bezoek was in het Baggermuseum. Z’n opa liep in ‘t museum. “Ga jij later ook baggeren”, vroeg ik. “Nee”, zei de jongen, “ik word treinmachinist”. Ik vroeg aan ‘m of hij het leuk zou vinden zo’n miniatuurtrein te bedienen. “Nou, heel graag” was z’n antwoord. Even later stond de jongen midden tussen de apparatuur om de treinen te besturen als een volleerd machinist. Zijn opa moest z’n best doen om ‘m aan ‘t eind van de middag mee te krijgen. Op zulke momenten geniet je van wat je allemaal kan doen als vrijwilliger door ontmoetingen met vele mensen van alle leeftijden. Mooi werk.
’t Schrijverke